اجرای ارکستر در گذشته از زبان استاد روح الله خالقی

موسیقی ما در قدیم بیشتر به صورت سلو و با یک ساز تنها اجرا می شده است و ارکستر کمتر معمول بوده مگر در موارد بخصوص.

در زمان های قدیم هرکدام از بزرگان چند خواننده و نوازنده مخصوص به خود داشته اند. در دوره قاجاریه نوازندگان درباری را عمله طرب خاصه می نامیدند و ارکستر درباری از یک نوازنده تار، یک سنتور نواز، یک کمانچه زن و یک ضرب گیر تشکیل می شده است که البته خوانندگان خوش آوازی هم داشته اند.
هرکدام از نوازندگان قسمتی از دستگاه را می زدند و خواننده هم اشعار مناسب می خواند و معمول نبود که قبل از شروع دستگاه آهنگی بطور جمعی نواخته شود.
از آغاز دوره مشروطه که خواستند کنسرت بدهند، فکر کردند خوب است چیزی بسازند که قبل از آواز ارکستر بنوازد و معروف هست که درویش خان، نغمه ای ساخت و نام آن را پیش درآمد گذاشت، زیرا قبل از درآمد آغاز نواخته می شد. پیش درآمدهای قدیم قطعاتی یکنواخت بود که اغلب گوشه های مهم دستگاه را در بر داشت ولی حالا کمتر معمول هست.
بعد از تمام شدن آواز قطعاتی ضربی به نام تصنیف خوانده می شود و سپس ارکستر به نواختن رنگ شروع می کرد که با رقص توام بود. رقصها انواع مختلف از سنگین و متوسط و تند داشتند و زیاد هم طول می کشید. هر دستگاه نیز رنگهای مخصوصی با نامهای خاصی داشت، و معلمان موسیقی این رنگها را آموزش می دادند، مانند رنگ فرح.

برگرفته از مجموعه فاخر ساز و سخن، اثر استاد روح الله خالقی
asoa.ir

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *